De ene koe is de andere niet… Je hebt grote slome koeien, die niet vooruit te branden zijn, maar die ook niet snel omdraaien, waardoor ze relatief makkelijk te controleren zijn.
Je hebt kleine wendbare koeien die watervlug zijn, een leuke uitdaging mits je een snel paard hebt. Als je een beetje door hebt met wat voor een koe je te maken hebt, kun je daar op anticiperen. De gemeenste zijn de kleine bruine. Die zijn nog in staat om onder je paard door de pen weer uit te rennen op het moment dat nèt je hand had willen opsteken!

Geen snelle tijd, wel makkelijk en rustig.

Ondanks het woeste uiterlijk best een redelijke koe. Hoe kleiner hoe sneller. Laat je niet van de wijs brengen door de hoorntjes. Een gewone koe valt niet zomaar een paard aan. Dat is wel anders bij de Texas Longhorn, die graag zijn halve meter hoorn gebruikt. Agressief en ongeschikt ras. Zo ook de Bizon, te weinig respect voor paarden om er mee te kunnen werken.

En dit zijn ze dan, de gevreesde sprintertjes. Snel van geest en van lichaam. Een regelrechte uitdaging maar niet zo best voor je zelfvertrouwen! En op grote wedstrijden hebben ze meestal deze, voor de spanning…

Er zijn profs die hun kudde splitsten in snelle en langzame koeien, de langzame worden regelmatig gebruikt om te oefenen, jonge paarden te laten wennen, etc. De snelle kudde houden ze apart en daar zijn ze zuinig op. Die werken heel weinig en blijven scherp op de paarden, waardoor je bv vlak voor een wedstrijd even flink kunt oefenen.

Het valt niet mee om ergens te oefenen, want boeren werken niet graag mee aan dit project, mits er veel geld tegenover staat. Koeien kunnen wat breken in het heetste van de strijd, ze worden mager en dat is niet goed voor de vleesprijs. Daarom is de Cattlecharge op wedstrijden vaak erg duur. Dat maakt de sport moeilijk toegankelijk voor de minder grote portemonnees onder ons….